این ماده میگوید «دستور موقت» که در دادرسی فوری صادر میشود، میتواند یکی از این سه شکل باشد: توقیف مال، انجام یک عمل، یا منع از انجام یک امر.
به زبان ساده، دستور موقت یک تصمیم فوری است تا وقتی که پرونده اصلی رسیدگی شود، وضعیت طرفین تغییر نکند یا حقی از بین نرود. متن این ماده فقط انواع این دستور را نام برده و دربارهٔ شرایط صدور، مرجع صادرکننده، مدت اعتبار یا نحوهٔ اجرا هیچ توضیحی نداده است؛ اگر به این موضوعها نیاز دارید، در همین متن پاسخی برایشان نیست.