این ماده میگوید وقتی درخواستی به دادگاه داده میشود و بحث این است که آیا موضوع آن درخواست فوری است یا نه، تصمیم در این باره با همان دادگاهی است که صلاحیت رسیدگی به آن درخواست را دارد. به زبان ساده، برای تشخیص فوری بودن، لازم نیست به دادگاه دیگری مراجعه شود.
متن این ماده کوتاه است و توضیح نمیدهد که معیار فوری بودن چیست یا این تشخیص چگونه و بر اساس چه چیزی انجام میشود. همچنین در همین متن به مادهٔ دیگری ارجاع داده نشده است.