این ماده میگوید رأیی که پس از رسیدگی به واخواهی صادر میشود، فقط نسبت به دو طرف همان واخواهی، یعنی واخواه و واخوانده، اثر دارد. بنابراین کسی که واخواهی نکرده است، بهطور معمول مشمول اثر این رأی قرار نمیگیرد.
اما یک استثنا وجود دارد: اگر رأی صادره قابل تجزیه و تفکیک نباشد، در آن صورت اثر رأی به کسانی که مشمول حکم غیابی بودهاند ولی واخواهی نکردهاند نیز سرایت میکند.
متن تعریف روشنی از عبارت «قابل تجزیه و تفکیک نباشد» ارائه نکرده است؛ فقط همین شرط و نتیجهٔ آن را بیان کرده است.