این ماده دربارهٔ کسی است که در دادگاه مدنی حضور نداشته و به اصطلاح «غایب» محسوب شده و حکم به زیان او صادر شده است. اگر این فرد پس از آنکه حکم علیه او اجرا شد، درخواست «واخواهی» کند (یعنی به آن حکم غیابی اعتراض کند) و در رسیدگی بعدی، دادگاه به نفع او تصمیم بگیرد، خواهان باید خسارتی را که از اجرای حکم اول به واخواه وارد شده جبران کند.
به زبان ساده: تا وقتی حکم اجرا شده، ولی بعداً معلوم شود که به نفع محکومعلیه غایب بوده، هزینه و زیانی که اجرای حکم اول به او زده، بر عهدهٔ کسی است که آن پرونده را مطرح کرده (خواهان).
این متن هیچ تبصرهای ندارد و جزئیات بیشتری مثل نوع خسارت، مقدار آن یا شیوهٔ مطالبه را مشخص نکرده است؛ در متن هم به مادهٔ دیگری ارجاع داده نشده.