این ماده دربارهٔ «واخواهی» از حکم غیابی است؛ یعنی وقتی کسی در دادگاه حاضر نشده و رأی به غیاب او صادر شده است. بر اساس این متن، چنین کسی برای واخواهی بیست روز وقت دارد اگر در ایران زندگی میکند، و دو ماه اگر خارج از کشور اقامت دارد. این مهلتها از تاریخ ابلاغ واقعی (یعنی اطلاع واقعی) شمرده میشود، مگر اینکه شخص ثابت کند در این مدت به دلیل عذر موجه نتوانسته واخواهی کند. عذرهای موجه در همین متن نام برده شدهاند: بیماری که مانع حرکت باشد، فوت یکی از والدین یا همسر یا فرزند، حوادث قهری مثل سیل و زلزله و آتشسوزی که تقدیم دادخواست در مهلت را ناممکن کرده باشد، و توقیف یا حبس به شکلی که نتوان در مهلت مقرر دادخواست داد. دلایل موجه بودن عذر باید همراه دادخواست واخواهی به دادگاه صادرکنندهٔ رأی گفته شود و اگر دادگاه آن را موجه بداند، قرار قبول دادخواست را صادر میکند و اجرای حکم هم متوقف میشود.
تبصره ۱ این ماده دو حالت را توضیح میدهد: اگر ابلاغ واقعی ممکن نباشد و ابلاغ قانونی انجام شود، آن ابلاغ معتبر است و حکم غیابی پس از پایان مهلت قانونی و قطعی شدن اجرا میشود؛ اما اگر حکم واقعاً ابلاغ نشده باشد و محکومعلیه بگوید از مفاد رأی خبر نداشته، میتواند دادخواست واخواهی به دادگاه صادرکننده بدهد و دادگاه خارج از نوبت به این موضوع رسیدگی میکند و قرار رد یا قبول میدهد؛ قرار قبول مانع اجرای حکم است.
تبصره ۲ میگوید اجرای حکم غیابی به معرفی ضامن معتبر یا گرفتن تأمین متناسب از محکومله وابسته است، مگر اینکه دادنامه یا اجراییه به محکومعلیه غایب ابلاغ واقعی شده باشد و او در مهلت مقرر واخواهی نکرده باشد. تبصره ۳ هم میگوید اگر دادخواست واخواهی بعد از این مهلت و بدون عذر موجه داده شود، در مرحلهٔ تجدیدنظر و بر اساس مقررات همان مرحله قابل رسیدگی است.