این ماده دربارهٔ «نیابت قضایی» است؛ یعنی وقتی یک دادگاه از دادگاه دیگری میخواهد کاری از کارهای پرونده را برایش انجام دهد. طبق این متن، دادگاههای ایران این نوع تحقیقات قضایی را بر اساس قانون ایران انجام میدهند.
اما اگر دادگاهی در یک کشور خارجی روش یا ترتیب خاصی برای رسیدگی مشخص کرده باشد، دادگاه ایران میتواند — نه اینکه حتماً باید — بر اساس همان روش عمل کند. این کار دو شرط دارد: اول اینکه رفتار متقابل وجود داشته باشد (یعنی طرف مقابل هم در برابر، همین کار را برای ایران انجام دهد) و دوم اینکه آن روش با موازین اسلام، قوانین مربوط به نظم عمومی و اخلاق حسنه مخالف نباشد.
این ماده فقط یک حکم کلی است و خودش جزئیات روش انجام کار یا ضمانت اجرای آن را توضیح نمیدهد؛ برای همین جزئیات باید به متنهای دیگر مراجعه شود. همچنین مشخص نکرده که در صورت مخالفبودن، دادگاه چه میکند و این نکته در متن مبهم است.