این ماده درباره حالتی است که خوانده در جلسه دادرسی در برابر ادعای خواهان، به دلیل عارضهای مثل لکنت زبان یا لال بودن، سکوت کند. در این صورت قاضی دادگاه خودش یا با کمک مترجم یا متخصص، منظور خوانده را کشف میکند یا عارضه را برطرف مینماید.
اگر سکوت خوانده و خودداری او از روی تعمد و آزار باشد، دادگاه ابتدا عواقب شرعی و قانونی کتمان حقیقت را تذکر میدهد و سه بار به خوانده اخطار میکند. اگر خوانده در نتیجه این اخطارها همچنان استنکاف کند، در این متن «ناکل» شناخته میشود و با سوگند خواهان دعوی ثابت و حکم بر محکومیت خوانده صادر خواهد شد.