این ماده دربارهٔ حالتی است که خوانده در برابر ادعای خواهان، فقط انکار نمیکند؛ بلکه ادعایی مطرح میکند که به همان موضوع دعوا مربوط است. این ادعاها طبق متن عبارتاند از: برائت ذمه از سوی خواهان، دریافت مال مورد ادعا، صلح و هبه نسبت به آن، یا تملیک مال به موجب یکی از عقود ناقله (قراردادهایی که مال را منتقل میکنند).
در این حالت، دعوا «منقلب» میشود؛ یعنی جای خواهان و خوانده عوض میشود. کسی که تا آن لحظه خواهان بوده، خوانده و کسی که خوانده بوده، خواهان تلقی میشود و با آنان بر همین اساس رفتار میشود. متن ماده دربارهٔ جزئیات بیشتر یا شرایط دیگری در این باره سخنی نگفته است.