این ماده دربارهٔ سوگندی است که در دعوای مدنی به خوانده (کسی که ادعا علیه او مطرح شده و آن را انکار میکند، یعنی «منکر») پیشنهاد میشود. بر اساس این متن، اگر خوانده از ادای سوگند خودداری کند و آن را به خواهان (شاکی) هم واگذار نکند، دادگاه سه بار به او اخطار میکند که یا خودش سوگند بخورد یا سوگند را به خواهان واگذار کند؛ اگر باز هم این کار را نکند، «ناکل» شناخته میشود.
اگر خوانده بر موضع خود (خودداری) پافشاری کند، دادگاه سوگند را به خواهان واگذار میکند؛ در این صورت اگر خواهان سوگند بخورد، ادعایش ثابت میشود و دادگاه بر همان اساس حکم صادر میکند. اما اگر خواهان هم از ادای سوگند خودداری کند، ادعای او از بین میرود (ساقط میشود).
نکته: در متن این ماده تبصرهای ذکر نشده است، و جملهٔ ابتدایی ماده از نظر نگارشی تا حدی مبهم است؛ بهطور دقیق مشخص نیست منظور از «نکول» خوانده از ادای سوگند و رد آن، صرف خودداری است یا چیزی بیش از آن.