این ماده دربارهٔ یکی از حالتهای «سوگند» در دادرسی مدنی است. طبق آن، اگر خوانده (کسی که علیه او شکایت شده) از سوگند خوردن خودداری کند و سوگند را به خواهان (شاکی) واگذار کند، آنگاه با سوگند خوردن خواهان، ادعای او ثابت میشود. اما اگر خواهان هم از سوگند خوردن امتناع کند (نکول)، ادعایش ساقط میشود و دادگاه بر همان اساس حکم صادر میکند.
به زبان سادهتر، وقتی توپ سوگند در زمین خواهان میافتد، او دو راه دارد: یا سوگند میخورد و ادعایش ثابت میشود، یا سوگند نمیخورد و ادعایش از بین میرود. متن، تبصره یا توضیح دیگری ندارد و به مادهٔ دیگری هم ارجاع نداده است.