این ماده دربارهٔ یکی از راههای اثبات دعوا در دادگاه مدنی، یعنی سوگند، صحبت میکند. بر اساس آن، در مواردی که صدور حکم دادگاه به سوگند شرعی وابسته است، دادگاه به درخواست متقاضی یک «قرار» (یعنی تصمیم رسمی دادگاه) برای اتیان سوگند صادر میکند.
در این قرار، دادگاه دو چیز را مشخص میکند: اول اینکه سوگند دربارهٔ چه موضوعی است، و دوم اینکه چه کسی باید سوگند یاد کند.
این ماده خودش تعیین نکرده که چه مواردی صدور حکم را منوط به سوگند میکند؛ فقط حکم میکند که در چنین مواردی، دادگاه چگونه و به درخواست چه کسی اقدام کند.