این ماده دو نکته ساده را میگوید. اول اینکه هیچکدام از دو طرف دعوا (خواهان و خوانده) حق ندارند حرفهای گواه را وسط حرفش قطع کنند و باید بگذارند گواهیاش را کامل بگوید.
نکته دوم این است که پس از تمام شدن ادای گواهی، طرفهای دعوا میتوانند سوالهایی بپرسند، اما به شرطی که آن سوالها مربوط به همان دعوا باشد و پرسیدن سوال از گواه از طریق دادگاه انجام شود. یعنی خودِ طرف دعوا مستقیم از گواه سوال نمیکند؛ سوال را از راه دادگاه مطرح میکند.
این متن دربارهٔ اینکه اگر کسی حرف گواه را قطع کند چه عواقبی دارد یا اینکه چه سوالهایی دقیقاً «مربوط» شمرده میشود، چیزی نمیگوید و در این باره مبهم است.