این ماده دربارهٔ رفتار دادگاه با شاهد (گواه) در جریان شهادت دادن است. بر اساس آن، دادگاه نمیتواند شاهد را به شهادت دادن تشویق کند، از شهادت دادن منع کند، به او بگوید شهادتش را چگونه بیان کند، یا در گفتن مطالب به او کمک کند.
تنها کاری که دادگاه میتواند بکند این است که موضوعی را که قرار است دربارهٔ آن شهادت داده شود به شاهد بگوید و او را آزاد بگذارد تا خودش مطالبش را بیان کند.