این ماده میگوید اگر کسی در یک پروندهٔ حقوقی (مثل دعوای مطالبهٔ پول) ادعا کند که سندی که طرف مقابل به آن استناد کرده جعلی است و شخص مشخصی را به عنوان جعلکننده معرفی کند، دادگاه هم به دعوای حقوقی و هم به ادعای جعل با هم رسیدگی میکند.
همچنین اگر در پروندهٔ کیفری، رای قطعی صادر شده باشد که سند اصل است یا جعلی، دادگاه حقوقی که پرونده در جریان رسیدگی است باید به آن رای قطعی کیفری عمل کند. اگر اصل یا جعلی بودن سند با رای قطعی کیفری ثابت شده و همان سند، مستند دادگاه در پروندهٔ حقوقی باشد، آن رای کیفری طبق مقررات مربوط به اعاده دادرسی قابل استفاده است. این ماده فقط به «مقررات مربوط به اعاده دادرسی» ارجاع میدهد و جزئیات آن را توضیح نمیدهد.
بخش آخر میگوید اگر در جریان رسیدگی معلوم شود که ادعای جعلی مرتبط با همین دعوای حقوقی در دادگاه دیگری مطرح شده است، دادگاه موضوع را به رئیس حوزهٔ قضایی اطلاع میدهد تا با در نظر گرفتن اینکه پرونده قبلاً به کجا ارجاع شده، تصمیم بگیرد که رسیدگیها با هم انجام شود.