این ماده دربارهٔ «تطبیق» نوشتهها و مدارک است؛ یعنی وقتی میخواهند یک سند یا نوشته را با سند دیگری مقایسه کنند تا معلوم شود مثلاً خط یا مهر آنها یکی است. طبق این ماده، اگر اصل آن اوراق و نوشتهها و مدارکی که باید مبنای مقایسه قرار گیرند در ادارهها، شهرداریها، بانکها یا موسساتی که با سرمایهٔ دولت تأسیس شدهاند نگهداری شود، آنها را برابر مقررات ماده (که در خودِ این متن شمارهٔ آن گفته نشده) به محلی میآورند که قرار است تطبیق انجام شود.
اما اگر آوردن آن مدارک به محل تطبیق ممکن نباشد، یا دادگاه صلاح نداند، یا دارندهٔ آنها در شهر یا محل دیگری ساکن باشد، دادگاه میتواند با صدور قرار، اجازه بدهد که تطبیق در همان محلی انجام شود که نوشتهها و اوراق و مدارک در آنجا قرار دارند.
بنابراین بهطور خلاصه، اصل بر این است که مدارک را به محل تطبیق بیاورند، ولی در سه حالتِ گفتهشده (غیرممکن بودن انتقال، صلاحندیدن دادگاه، یا سکونت دارنده در محل دیگر) با قرار دادگاه تطبیق در محل نگهداری مدارک انجام میشود. متن این ماده اشارهای به تبصره ندارد.