این ماده میگوید اگر در یک سند، خط، مهر، امضا یا اثر انگشتی به شخص خاصی نسبت داده شده باشد و آن شخص زنده باشد، میتوان او را دعوت کرد تا در محضر دادگاه بنویسد (استکتاب)، اثر انگشت بزند یا درستی مهر را تأیید کند.
نکته مهم این ماده آن است که اگر آن شخص دعوت را نپذیرد و حاضر نشود، یا حاضر شود ولی از نوشتن، زدن انگشت یا تأیید مهر امتناع کند، این رفتار میتواند «قرینه» (نشانهای که به ذهن قاضی کمک میکند) بر درست بودن آن سند تلقی شود؛ یعنی صرفاً نشانهای است که دادگاه ممکن است آن را به نفع صحت سند در نظر بگیرد.
این ماده دربارهٔ نحوهٔ اجرای این دعوت، تشریفات آن یا پیامدهای قطعی امتناع حکمی تعیین نکرده و فقط همین دو موضوع (امکان دعوت و امکان تلقی امتناع بهعنوان قرینه) را بیان کرده است.