این ماده دربارهٔ زمانی است که دادگاه تشخیص میدهد اصل یک سند باید ارائه شود و آن سند در اختیار یک اداره، سازمان یا بانک است. در چنین حالتی، این ادارات و بانکها پس از اینکه دستور دادگاه به آنها برسد، خودشان اصل سند را مستقیماً برای دادگاه میفرستند؛ یعنی لازم نیست کسی که طرف پرونده است سند را از آنها بگیرد و به دادگاه ببرد.
نکتهٔ دوم ماده دربارهٔ دفاتر امور جاری است: فرستادن خود این دفاتر به دادگاه لازم نیست. بهجای آن، همان بخشی از دفتر که رونوشت یا خارجنویسی شده و از طرف اداره گواهی شده است، کافی است.