این ماده دربارهٔ زمانی است که یکی از دو طرف دعوا به دفتر بازرگانی طرف دیگر استناد میکند؛ یعنی میگوید آنچه در دفترهای تجاری او نوشته شده، حرف من را ثابت میکند. در این صورت آن دفاتر باید در دادگاه نشان داده شوند. اگر آوردن دفاتر به دادگاه ممکن نباشد، دادگاه شخصی را مأمور میکند که با حضور دو طرف دفاتر را ببیند و آنچه لازم است را جداگانه بنویسد.
هیچ بازرگانی نمیتواند به بهانهٔ نداشتن دفتر از نشان دادن دفترهایش خودداری کند، مگر اینکه ثابت کند دفترش از بین رفته یا به آن دسترسی ندارد. اگر بازرگانی که به دفترش استناد شده از نشان دادن آن خودداری کند و نتواند از بین رفتن دفتر یا نداشتن دسترسی را ثابت کند، دادگاه میتواند دفتر را از نشانههایی که اظهارکننده آورده، به نفع او در نظر بگیرد.
این ماده شامل چند تبصره نیست و بخشهای مختلف آن در همین متن آمده است.