بر اساس این ماده، اگر سند مشخصی که مدرک ادعا یا اظهار یکی از طرفهای دعوا است نزد طرف دیگر باشد، به درخواست همان طرف، طرف مقابل باید آن سند را ابراز کند.
اگر طرف مقابل قبول کند که سند نزد اوست ولی از نشان دادن آن خودداری کند، دادگاه میتواند این امتناع را از جمله قراین مثبته بداند. «قراین مثبته» یعنی نشانههایی که میتوانند به اثبات ادعا کمک کنند.
این ماده نگفته است که دادگاه در این حالت الزاماً به نفع درخواستکننده حکم میدهد؛ فقط گفته شده دادگاه «میتواند» امتناع را از جمله قراین مثبته به حساب آورد.