این ماده میگوید اقرار (یعنی اعتراف یک طرف به حق طرف دیگر) به دو شکل میتواند در دادگاه مطرح شود: «شفاهی» و «کتبی». اقرار شفاهی وقتی است که شخص در جریان گفتوگو و مذاکره در جلسه دادگاه، حرفی میزند که در واقع اعتراف به حق طرف مقابل است. اقرار کتبی وقتی است که این اعتراف در یک سند یا در یکی از لوایحی که به دادگاه داده شده، نوشته شده باشد.
نکته مهم این ماده دربارهٔ اقرار شفاهی است: اگر کسی میخواهد از اقرار شفاهی طرف مقابل استفاده کند، باید از دادگاه بخواهد که آن اقرار در صورتمجلس (برگهای که گفتههای جلسه در آن ثبت میشود) نوشته و ثبت شود. یعنی صرف به زبان آوردن اقرار کافی نیست؛ باید در برگهٔ جلسه ثبت شود تا قابل استفاده باشد.
این ماده فقط تعریف و شیوهٔ ثبت اقرار را بیان میکند و به مواد دیگر ارجاع نداده است.