این ماده میگوید اگر وکیلی که در یک پرونده از طرف کسی (موکل) وارد شده، به زیان همان موکل خودش چیزی را اقرار کند، این اقرار پذیرفته نمیشود. «اقرار» یعنی خبر دادن یا اعتراف کردن به چیزی به زیان خود؛ و «وکیل» کسی است که اختیار پیگیری و دفاع از پرونده را از طرف آن شخص بر عهده دارد.
این قاعده یک شرط دارد: اقرار باید دربارهٔ اموری باشد که «قاطع دعوا» است؛ یعنی موضوعی که تعیینکننده سرنوشت پرونده است. متن این ماده تعریف دقیقی برای «قاطع دعوا» ارائه نکرده و در همین حد گفته است.
نکتهٔ دیگر اینکه تفاوتی نمیکند این اقرار در دادگاه انجام شده باشد یا بیرون از دادگاه؛ در هر دو حالت چنین اقراری از سوی وکیل علیه موکلش پذیرفته نمیشود.