این ماده میگوید اگر کسی در دادخواست خودش، یا در جریان گفتوگو و رسیدگی در دادگاه، یا در یکی از لایحههایی که به دادگاه میدهد، به موضوعی به نفع طرف مقابل اقرار کند، آن اقرار «اقرار در دادگاه» حساب میشود.
اگر اقرار در هیچیک از این سه جا انجام نشده باشد، «اقرار در خارج از دادگاه» به شمار میرود.
به زبان ساده، این ماده فقط جایگاه اقرار را مشخص میکند که آیا در دادگاه بوده یا بیرون از دادگاه؛ دربارهٔ اثر یا ارزش هرکدام از این دو نوع اقرار چیزی نمیگوید و در این متن توضیحی هم دربارهٔ «لایحه» داده نشده است.