ماده ۲۰۲ قانون آیین دادرسی مدنی

سلب مسئولیت: تیم حقوقی لویادسک قوانین و مصوبات را به‌طور مداوم بررسی و در صورت تغییر به‌روزرسانی می‌کند؛ با این حال، اگر قصد استناد به قانونی را دارید، پیش از آن متن آن را از طریق مراجع رسمی کشور بررسی کنید.

هرگاه کسی اقرار به امری نماید که دلیل ذی حق بودن طرف او باشد، دلیل دیگری برای ثبوت آن لازم نیست.

توضیح این ماده به زبان عامیانه

ماده ۲۰۲ می‌گوید اگر کسی به موضوعی اقرار کند که همان اقرار نشان‌دهنده حق داشتن طرف مقابل باشد، دیگر برای اثبات آن موضوع به دلیل دیگری نیاز نیست.

به زبان ساده، در چنین حالتی اقرار خود شخص کافی است. البته متن ماده این حکم را محدود کرده به اقرار به امری که دلیل ذی حق بودن طرف او باشد؛ یعنی هر اقرار و هر موضوعی را در بر نمی‌گیرد.

مصادیق واقعی

علی در دادگاه می‌گوید مالی که مورد اختلاف است متعلق به مریم است. چون این اقرار نشان می‌دهد مریم صاحب حق است، بر اساس این ماده برای اثبات آن حق، دلیل دیگری لازم نیست.
در رسیدگی به یک اختلاف، حسن اقرار می‌کند که به زهرا بدهکار است. اگر این اقرار دلیل ذی حق بودن زهرا باشد، ماده ۲۰۲ می‌گوید همان اقرار کافی است و دلیل دیگری لازم نیست.

سؤالات پرتکرار

اگر کسی اقرار کند که طرف مقابل حق دارد، آیا طرف مقابل باید شاهد یا سند بیاورد؟

بر اساس این ماده، اگر اقرار به امری باشد که دلیل ذی حق بودن طرف او باشد، دلیل دیگری برای ثبوت آن لازم نیست.

«ذی حق بودن» در این ماده یعنی چه؟

در خود متن توضیحی درباره این اصطلاح نیامده؛ اما عبارت به صاحب حق بودن طرف اشاره دارد.

آیا این ماده برای هر نوع اقرار و هر موضوعی است؟

نه، متن آن را به اقرار به امری محدود کرده که دلیل ذی حق بودن طرف او باشد.

مشاهدهٔ متن کامل قانون آیین دادرسی مدنی ←
ماده ۲۰۲ قانون آیین دادرسی مدنی — لویادسک