ماده ۲۰۲ میگوید اگر کسی به موضوعی اقرار کند که همان اقرار نشاندهنده حق داشتن طرف مقابل باشد، دیگر برای اثبات آن موضوع به دلیل دیگری نیاز نیست.
به زبان ساده، در چنین حالتی اقرار خود شخص کافی است. البته متن ماده این حکم را محدود کرده به اقرار به امری که دلیل ذی حق بودن طرف او باشد؛ یعنی هر اقرار و هر موضوعی را در بر نمیگیرد.