این ماده یک قاعدهٔ کلی دربارهٔ اثبات حق یا دین میگوید: اصل بر برائت است. یعنی اگر کسی ادعا کند که دیگری حقی یا دینی به او بدهکار است، خودِ مدعی باید آن را اثبات کند.
اگر مدعی نتواند حق یا دین مورد ادعا را اثبات کند، با سوگند خوانده — یعنی کسی که علیه او ادعا شده — حکم به برائت صادر میشود.
متن ماده دربارهٔ جزئیات اثبات، انواع دلیل، یا شرایط سوگند توضیح بیشتری نداده و در همین حد کلی است.