این ماده یکی از مواد مربوط به دعاوی «تصرف عدوانی»، «ممانعت از حق» و «مزاحمت» است. طبق این متن، کسی که چنین دعوایی را مطرح میکند (خواهان) باید چند چیز را اثبات کند.
نخست اینکه موضوع دعوا — بسته به نوع آن دعوا — پیش از آنکه ملک از تصرف او خارج شود، یا پیش از آنکه مانع او شوند، یا پیش از آنکه مزاحمتی برای او پیش بیاید، در تصرف یا مورد استفادهٔ خودش بوده است. دوم اینکه این خروج از تصرف بدون رضایت او رخ داده یا از راهی که قانون آن را مجاز ندانسته انجام شده است.
به زبان ساده: اثبات این موارد بر عهدهٔ کسی است که شکایت را مطرح کرده است. متن این ماده به تبصرهای اشاره نکرده و در آن هم مشخص نشده که این ادعاها با چه نوع دلیلی باید ثابت شوند؛ بنابراین در این باره سکوت دارد.