این ماده درباره این است که در دو نوع دعوا، خواهان (کسی که شکایت را مطرح میکند) حق انتخاب بیشتری برای مراجعه به دادگاه دارد: نخست دعاوی بازرگانی و دوم دعاوی مربوط به اموال منقول که از عقود و قراردادها ناشی شده است.
در این دو حالت، خواهان میتواند به دادگاهی مراجعه کند که عقد یا قرارداد در حوزه آن واقع شده است، یعنی جایی که قرارداد در آنجا بسته شده؛ یا به دادگاهی که تعهد باید در آنجا انجام شود.
این متن فقط همین دو گزینه را بیان میکند و دربارهٔ سایر حالتها یا دادگاههای دیگر چیزی نمیگوید. همچنین توضیح نمیدهد که منظور از «حوزه» یا «انجام تعهد» دقیقاً چیست؛ اگر در تعیین آن ابهام باشد، متن پاسخ روشنی به آن نمیدهد.