این ماده میگوید قرار تامین باید فوری به خوانده ابلاغ شود و بعد از آن اجرا گردد. خوانده یعنی طرف مقابل دعوا که قرار تامین علیه او صادر شده است.
اما یک حالت استثنا دارد: اگر ابلاغ فوری ممکن نباشد و تأخیر در اجرا باعث تضییع یا تفریط خواسته شود، اول قرار تامین اجرا میشود و سپس ابلاغ. تضییع یا تفریط در متن تعریف دقیقی ندارد و به از بین رفتن یا کم و ناقص شدن مال یا حق مورد دعوا اشاره دارد.
این متن فقط ترتیب ابلاغ و اجرای قرار تامین را بیان میکند و درباره تعریف قرار تامین، شرایط صدور آن یا ضمانت اجرای تخلف از آن چیزی نمیگوید.