این ماده دربارهٔ «تامین خواسته» است؛ یعنی اقدامی که خواهان در جریان دعوا انجام میدهد تا اموال طرف مقابل تا زمان روشن شدن نتیجهٔ پرونده نگه داشته شود. بر اساس این متن، اگر دلیلی که باعث صدور قرار تامین شده از بین برود، دادگاه قراری صادر میکند که آن تامین را برمیدارد.
همچنین این ماده یک حالت «خودکار» را هم مشخص میکند: اگر حکم قطعی به زیان خواهان صادر شود، یا خواهان دعوا را پس بگیرد، یا دادخواست خود را پس بگیرد، تامین بدون نیاز به تصمیم جدید، خودش مرتفع میشود.
توجه کنید که متن ماده توضیح نمیدهد «موجب تامین» دقیقاً چیست و شرایط صدور آن را بیان نمیکند؛ این موارد در این متن نیامده است.