این ماده دربارهٔ «قرار تامین خواسته» است؛ یعنی تصمیمی که دادگاه در جریان یک دعوای مدنی برای نگهداشتن اموال یا دارایی طرف دعوا صادر میکند. طبق این متن، این قرار باید به طرف دعوا (کسی که قرار علیه او صادر شده) ابلاغ شود.
پس از ابلاغ، آن شخص ده روز وقت دارد که به این قرار اعتراض کند. اگر اعتراض کرد، دادگاه در اولین جلسه به آن اعتراض رسیدگی میکند و تصمیم میگیرد که تکلیف این قرار چه شود.
این متن دربارهٔ این موارد چیزی نمیگوید: اینکه اگر طرف اعتراض نکند چه اتفاقی میافتد، شکل یا شرایط ابلاغ چگونه است، و اینکه تصمیم دادگاه میتواند چه باشد؛ اینها در متن حاضر مشخص نشده است.