این ماده دربارهٔ «تأمین خواسته» است؛ یعنی وقتی کسی از دادگاه میخواهد اموال طرف مقابل را تا زمان رسیدگی به دعوا بهطور موقت نگه دارند (توقیف کنند). بر اساس این ماده، اگر کسی که درخواست تأمین کرده، تا ده روز از تاریخ صدور قرار تأمین، نسبت به اصل دعوا دادخواست ندهد، دادگاه با درخواست خوانده آن قرار تأمین را لغو میکند.
به زبان ساده: کسی که تأمین خواسته، فقط ده روز فرصت دارد که اصل دعوای خود را مطرح کند؛ در غیر این صورت، طرف مقابل میتواند از دادگاه بخواهد که آن قرار لغو شود. نکته این است که لغو قرار در این ماده با درخواست خوانده انجام میشود، نه بهطور خودکار.