این ماده یک شرط برای پذیرش درخواست «تامین خواسته» تعیین میکند. تامین خواسته یعنی شخصی که از دیگری طلبی دارد، از دادگاه میخواهد که قبل از صدور حکم نهایی، اموال طرف مقابل را به نوعی نگه دارد تا اگر بعداً به نفع او حکم صادر شد، امکان گرفتن طلبش وجود داشته باشد.
بر اساس این ماده، چنین درخواستی فقط زمانی پذیرفته میشود که میزان خواسته روشن و مشخص باشد، یا اینکه خواسته، عین معین باشد؛ یعنی چیز مشخص و معینی مثل یک خانه یا یک خودروی خاص که دقیقاً قابل اشاره است.
اگر نه میزان طلب معلوم باشد و نه خواسته عین معین باشد، این متن میگوید درخواست تامین پذیرفته نمیشود. متن حاضر تبصرهای ندارد.