این ماده یک قاعده ساده دربارهٔ «تأمین خواسته» میگوید: درخواست تأمین باید به همان دادگاهی داده شود که صلاحیت رسیدگی به دعوای اصلی را دارد.
منظور از «تأمین خواسته» اقدامی است که خواهان برای محفوظ ماندن موضوع دعوا انجام میدهد؛ خودِ این متن تعریف یا شرایط آن را توضیح نداده و فقط مرجع صالح برای دادن این درخواست را مشخص کرده است.
متن دربارهٔ اینکه اگر درخواست به دادگاه دیگری داده شود چه اتفاقی میافتد یا چه شرایطی برای پذیرش آن لازم است، چیزی نمیگوید و در این بخشها مبهم است.