این ماده میگوید دعوا را در کدام دادگاه باید مطرح کرد. قاعده اصلی این است که دادگاه محل اقامت خوانده (کسی که علیه او شکایت میشود) مرجع رسیدگی است. اگر خوانده در ایران اقامتگاه نداشته باشد ولی جایی بهطور موقت سکونت داشته باشد، دعوا در دادگاه همان محل مطرح میشود.
اگر خوانده نه اقامتگاه داشته باشد و نه سکونت موقت، ولی در ایران مال غیرمنقول (مانند زمین یا خانه) داشته باشد، دعوا در دادگاهی مطرح میشود که آن مال در محدوده آن قرار دارد. اگر هیچکدام از اینها نباشد، خواهان (شاکی) میتواند دعوا را در دادگاه محل اقامت خودش مطرح کند.
تبصره این ماده توضیح میدهد که «حوزه قضایی» یعنی محدوده یک بخش یا شهرستان که دادگاه در آن قرار دارد. همچنین اگر این محدوده به واحدهایی مثل مجتمع یا ناحیه تقسیم شود، این تقسیمبندی در صلاحیت عام دادگاهی که در آن حوزه است تغییری ایجاد نمیکند.