این ماده میگوید خواهان میتواند در سه زمان از دادگاه درخواست تامین خواسته کند: قبل از تقدیم دادخواست، همراه دادخواست دربارهٔ اصل دعوا، یا در جریان دادرسی تا وقتی حکم قطعی صادر نشده است. متن چهار مورد را نام میبرد که در آنها دادگاه مکلف به قبول این درخواست است: دعوا مستند به سند رسمی باشد؛ خواسته در معرض تضییع یا تفریط باشد؛ در مواردی از قبیل اوراق تجاری واخواستشده که قانون دادگاه را مکلف به قبول درخواست تامین کرده باشد؛ یا خواهان خساراتی را که ممکن است به طرف مقابل وارد شود نقداً به صندوق دادگستری بپردازد.
تبصره میگوید میزان خسارت احتمالی با در نظر گرفتن میزان خواسته، به نظر دادگاهی است که درخواست تامین را میپذیرد. همچنین صدور قرار تامین موکول به ایداع خسارت است؛ یعنی خواهان باید آن خسارت را بسپرد.