این ماده به خواندهٔ دعوا اجازه میدهد در دعاوی مدنی، چه دعوای اصلی و چه دعوای طاری، و در درخواستهای مربوط به امور حسبی، جز مواردی که قانون امور حسبی مراجعه به دادگاه را مقرر کرده است، از دادگاه بخواهد برای پرداخت خسارات ناشی از هزینه دادرسی و حقالوکالهای که ممکن است خواهان به آن محکوم شود، تامین بگیرد. دادگاه اگر با توجه به نوع و وضع دعوا و دیگر جهات، این تقاضا را موجه بداند، قرار تامین صادر میکند.
تا وقتی خواهان تامین ندهد، دادرسی متوقف میماند. اگر مدتی که دادگاه در قرار برای دادن تامین تعیین کرده بگذرد و خواهان تامین ندهد، به درخواست خوانده قرار رد دادخواست خواهان صادر میشود.
در تبصره آمده اگر برای دادگاه محرز شود که هدف از اقامه دعوا، تاخیر در انجام تعهد یا اذیت طرف یا غرضورزی بوده است، دادگاه مکلف است هنگام صدور حکم یا قرار، خواهان را به پرداخت سه برابر هزینه دادرسی به نفع دولت محکوم کند.