این ماده چند قاعدهٔ کلی را بیان میکند. اول اینکه اجبار کردن کسی به انجام کار معین و همچنین بهرهکشی از دیگری (یعنی سوءاستفاده از کار و تلاش شخص به نفع خود) ممنوع است. دوم اینکه همهٔ مردم ایران، از هر قوم و قبیلهای که باشند، حقوق برابر دارند و رنگ، نژاد، زبان و چیزهای مشابه نباید باعث برتری کسی بر دیگری شود.
همچنین زن و مرد در حمایت قانون یکسان دیده میشوند و هر کس حق دارد شغلی را که میخواهد انتخاب کند، به شرط آنکه آن شغل مخالف اسلام، مخالف مصالح عمومی (منافع جمعی مردم) و ناقض حقوق دیگران نباشد.
این ماده در ابتدا به بند چهار اصل چهل و سوم، بند شش اصل دوم و اصول نوزدهم، بیستم و بیست و هشتم قانون اساسی ارجاع داده است؛ یعنی پشتوانهٔ این قواعد را در قانون اساسی میداند، اما محتوای آن اصول در همین متن توضیح داده نشده است.