این ماده میگوید شورای عالی کار وظیفه دارد هر سال میزان «حداقل مزد» کارگران را تعیین کند. این تعیین میتواند برای نقاط مختلف کشور یا برای صنایع مختلف، متفاوت باشد. شورا باید دو معیار را در نظر بگیرد: اول، درصد تورمی که بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران اعلام میکند؛ دوم، اینکه حداقل مزد باید به اندازهای باشد که زندگی یک خانواده را تأمین کند، با توجه به تعداد متوسط خانواده که مراجع رسمی اعلام میکنند. نکته مهم در معیار دوم این است که متن میگوید این معیار بدون در نظر گرفتن مشخصات جسمی و روحی کارگران و ویژگیهای کار محولشده لحاظ میشود.
تبصره این ماده میگوید کارفرمایان باید در ازای کار در ساعات تعیینشده قانونی، به هیچ کارگری کمتر از حداقل مزد جدید پرداخت نکنند. اگر کارفرما تخلف کند، ضامن پرداخت مابهالتفاوت بین مزد پرداختشده و حداقل مزد جدید است.
این ماده به جزئیات بیشتر ارجاع نداده و متن دربارهٔ سازوکار اجرایی یا مرجع رسیدگی به تخلف ساکت است.