این ماده میگوید قرارداد کار به کدام راهها پایان مییابد. برخی از این راهها به کارگر مربوط است (فوت، بازنشستگی، ازکارافتادگی کلی، استعفا)، برخی به سررسید یا پایان موضوع کار (تمام شدن مدت در قرارداد موقت بدون تمدید صریح یا ضمنی، و پایان یافتن کاری که موضوع مشخصی دارد)، و برخی به توافق پیشبینیشده در خود قرارداد (فسخ بر اساس شرطی که در متن قرارداد و منطبق با قانون کار آمده است). دو مورد آخر (بندهای «ز» و «ح») طبق پانوشت متن، در تاریخ ۱۳۹۴/۰۲/۰۱ به این ماده اضافه شدهاند.
بند «ح» دربارهٔ اصلاح ساختار کارگاه است: کارفرما میتواند با تکیه بر نوآوری و فناوری جدید و افزایش رقابتپذیری، ساختار را اصلاح کند؛ در این حالت وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی مکلف است بر پایهٔ یک قرارداد سهجانبه (تشکل کارگری کارگاه، کارفرما و اداره تعاون و کار و رفاه اجتماعی محل) کارگران را شش تا دوازده ماه زیر پوشش بیمه بیکاری ببرد و پس از اصلاح ساختار، آنها را به میزان ذکرشده در همان قرارداد سهجانبه به محل کار برگرداند. در ادامه همین بند، راه دیگری هم پیشبینی شده: عمل کردن کارفرمایان بر اساس مفاد ماده (۹) قانون تنظیم بخشی از مقررات تسهیل و نوسازی صنایع کشور و اصلاح ماده (۱۱۳) قانون برنامه سوم توسعه و اصلاحات بعدی آن و قانون بیمه بیکاری؛ این ماده به این مقررات ارجاع داده است، اما محتوای آنها در این متن نیامده.
تبصره مربوط به استعفا میگوید کارگری که استعفا میکند باید یک ماه به کار خود ادامه دهد و ابتدا استعفای خود را کتباً به کارفرما اطلاع دهد. اگر حداکثر تا ۱۵ روز انصراف خود را کتباً به کارفرما اعلام کند، استعفا منتفی تلقی میشود. در هر حال کارگر باید رونوشت استعفا و انصراف از آن را به شورای اسلامی کارگاه، یا انجمن صنفی، یا نماینده کارگران بدهد.