این ماده دربارهٔ وضعیتی است که قرارداد کار در یکی از موارد مواد ۱۵، ۱۶، ۱۷ و ۱۹ به حالت تعلیق درآمده و بعد این حالت برطرف شده است. اگر کارفرما بعد از رفع تعلیق از پذیرفتن کارگر خودداری کند، این کار در حکم اخراج غیرقانونی است. کارگر در صورتی که عذر موجه نداشته باشد، ظرف ۳۰ روز حق دارد به هیات تشخیص مراجعه کند. اگر کارفرما نتواند ثابت کند که دلیل موجهی برای نپذیرفتن کارگر داشته، هیات تشخیص او را مکلف میکند کارگر را به کار برگرداند و حقوق یا مزد او را از تاریخ مراجعه به کارگاه بپردازد. اگر کارفرما بتواند این دلیل موجه را اثبات کند، باید برای هر سال سابقه کار، ۴۵ روز آخرین مزد را بپردازد.
تبصره میگوید اگر کارگر بدون عذر موجه، حداکثر تا ۳۰ روز بعد از رفع تعلیق آمادگی خود را برای کار به کارفرما اعلام نکند، یا بعد از مراجعه و خودداری کارفرما به هیات تشخیص مراجعه نکند، مستعفی شناخته میشود. در این حالت کارگر مستحق گرفتن حق سنوات به اندازه یک ماه آخرین حقوق برای هر سال است.