این ماده سه تکلیف برای کارفرمایان مشمول قانون کار تعیین میکند. اول اینکه در محل کار باید جای مناسبی برای نماز خواندن کارگران فراهم باشد. دوم اینکه در ماه رمضان، شرایط و ساعتهای کار باید با همکاری انجمن اسلامی و شورای اسلامی کار یا دیگر نمایندگان قانونی کارگران طوری تنظیم شود که وقت کار مانع روزه گرفتن نشود و شعائر مذهبی رعایت شود.
سوم اینکه کارفرما باید بخشی از وقت کار را برای نماز و برای خوردن افطار یا سحری در اختیار کارگران بگذارد.
نکتهای که در متن نیست: این ماده مشخص نکرده که آن «محل مناسب» باید چه ویژگیهایی داشته باشد، چه مقدار وقت برای نماز و افطار یا سحری لازم است، یا اگر کارفرما این کارها را انجام ندهد چه پیامدی دارد؛ متن دربارهٔ این جزئیات چیزی نمیگوید.