این ماده دو تکلیف برای کارفرمایان تعیین میکند. اول اینکه کارفرمایان باید برای تأمین خانهٔ شخصی مناسب کارگرانی که مسکن ندارند همکاری کنند؛ این همکاری در حالت عادی از طریق تعاونیهای مسکن انجام میشود و اگر چنین تعاونیای وجود نداشت، کارفرما باید مستقیم با خود کارگران همکاری کند. دوم اینکه کارفرمایان کارگاههای بزرگ مکلفاند خانههای سازمانی در کنار کارگاه یا جای مناسب دیگری بسازند.
تبصرهٔ ۱ میگوید دولت باید با استفاده از تسهیلات بانکی و امکانات وزارت مسکن و شهرسازی، شهرداریها و دستگاههای مربوط، در این زمینه همکاری کند. تبصرهٔ ۲ توضیح میدهد که جزئیات این همکاری و مشارکت و همچنین اینکه چه کارگاههایی «بزرگ» شمرده میشوند، در آییننامهای مشخص میشود که وزارت کار و امور اجتماعی و وزارت مسکن و شهرسازی تهیه میکنند و هیئت وزیران آن را تصویب میکند.
نکتهٔ مبهم: خودِ متن مشخص نکرده که «کارگاه بزرگ» چه ویژگیهایی دارد و میزان و شکل دقیق همکاری چقدر است؛ این موارد به آییننامه ارجاع داده شده است.