این ماده میگوید هدف از مذاکرات دستهجمعی بین کارگران و کارفرما چیست: پیشگیری یا حل مشکلات شغلی و حرفهای، بهتر شدن شرایط تولید، یا بهبود امور رفاهی کارگران. این هدف با توافق دو طرف و از راههایی مثل تعیین ضوابط برای مقابله با مشکلات، مشارکت دادن هر دو طرف در حل آنها، و تعیین یا تغییر شرایط به دست میآید؛ این کار میتواند در سطح یک کارگاه، یک حرفه یا یک صنعت انجام شود. همچنین خواستههایی که هر طرف مطرح میکند باید پشتوانهٔ دلیل و مدرک داشته باشد.
در تبصره ۱ آمده که هر موضوعی در روابط کار که به وضع مقررات و ایجاد ضوابط از طریق مذاکرات دستهجمعی مربوط باشد، میتواند موضوع مذاکره شود؛ به شرط اینکه مقررات جاری کشور و از جمله سیاستهای برنامهای دولت، تصمیمگیری دربارهٔ آن را ممنوع نکرده باشد. در ادامهٔ همین بخش تأکید شده که مذاکرات باید با هدف رسیدن به توافق و حل مسالمتآمیز اختلافات، با رعایت شئون طرفین و بدون انجام کاری که نظم جلسات را به هم بزند، ادامه پیدا کند.
تبصره ۲ میگوید اگر دو طرف مذاکره موافق باشند، میتوانند از وزارت کار و امور اجتماعی بخواهند یک فرد بیطرف که در مسائل کار تخصص دارد و میتواند در مذاکرات هماهنگی ایجاد کند، به عنوان کارشناس پیمانهای دستهجمعی به آنها معرفی شود. نقش این کارشناس کمک به هر دو طرف برای پیشبرد مذاکرات است.