این ماده به وظیفهٔ وزارت کار و امور اجتماعی مربوط است. بر اساس این متن، این وزارتخانه باید در سراسر کشور «مراکز خدمات اشتغال» ایجاد کند. این مراکز چند کار مشخص دارند: زمینههای ایجاد کار را شناسایی کنند، برای فرصتهای شغلی برنامهریزی کنند، بیکاران را ثبتنام کنند و آنها را به مراکز کارآموزی معرفی کنند (اگر نیاز به آموزش داشته باشند) یا به مراکز تولیدی، صنعتی، کشاورزی و خدماتی معرفی کنند.
تبصرههای این ماده دربارهٔ معلولان است. طبق تبصره ۱، مراکز خدمات اشتغال در مراکز استانها باید دفتری به نام «دفتر برنامهریزی و حمایت از اشتغال معلولین» ایجاد کنند و همهٔ موسساتی که در این ماده نام برده شدهاند، باید با این دفاتر همکاری کنند. طبق تبصره ۲، دولت باید از معلولان در راهاندازی شرکتهای تعاونی (تولیدی، کشاورزی، صنعتی و توزیعی) حمایت کند؛ از جمله با دادن وام قرضالحسنهٔ درازمدت، آموزش لازم، فراهم کردن تسهیلات انجام کار، حمایت از تولید یا خدمات آنها، و برداشتن موانع معماری در مراکزی که معلولان در آنها حاضر میشوند. طبق تبصره ۳، وزارت کار و امور اجتماعی باید آییننامههای لازم برای تسهیلات رفاهی معلولان شاغل در مراکز انجام کار را با نظرخواهی از جامعه معلولین ایران و سازمان بهزیستی کشور تهیه و به تصویب وزیر کار و امور اجتماعی برساند.