این ماده میگوید در قانون کار چه کسی «کارآموز» حساب میشود و دو گروه را نام میبرد. گروه اول (بند الف) کسانی هستند که فقط برای یادگرفتن یک حرفه، بازآموزی یا بالا بردن مهارتشان، برای مدتی معین در مراکز کارآموزی یا آموزشگاههای آزاد درس و آموزش میبینند. گروه دوم (بند ب) کسانی هستند که با یک «قرارداد کارآموزی» برای یادگرفتن حرفهای خاص، در کارگاهی مشخص، همزمان کار و کارآموزی میکنند؛ مدت این دوره معین است و بیشتر از سه سال نمیشود و شرط سنی هم دارد: سنشان کمتر از ۱۵ سال نباشد و بیشتر از ۱۸ سال تمام نباشد.
تبصره ۱ میگوید کارآموزان بند الف دو حالت دارند: یا کارگرانی هستند که با توافق کتبی با کارفرما به مراکز کارآموزی فرستاده میشوند، یا داوطلبانی هستند که شاغل نیستند و خودشان به این مراکز مراجعه میکنند. تبصره ۲ میگوید دستورالعملهای مربوط به شرایط پذیرش، حقوق و تکالیف دوره کارآموزی داوطلبان بند ب، با پیشنهاد شورای عالی کار و تصویب وزیر کار و امور اجتماعی تعیین میشود.
نکتهای که در متن روشن نیست این است که جزئیات شرایط پذیرش، حقوق و تکالیف این دورهها در همین ماده گفته نشده و متن آنها را به دستورالعملهایی ارجاع داده است.