این ماده میگوید وکیل در سه حالت نمیتواند وکالت طرف مقابل یا اشخاص دیگر را در همان موضوع، علیه موکل سابق خود یا جانشین قانونی او قبول کند: ۱) وقتی خودش از وکالت استعفا داده باشد، ۲) وقتی موکل او را از وکالت برکنار (معزول) کرده باشد، ۳) وقتی وکالت به یکی از جهات پایان یافته باشد. متن دلیل پایان یافتن وکالت را باز نمیگوید و فقط بهصورت کلی از «جهتی از جهات» نام برده است.
همچنین این ماده به دادگاهها میگوید در چنین حالتی نباید وکالت این وکیل را بپذیرند. یعنی هم خودِ وکیل وظیفه دارد قبول نکند و هم دادگاه نباید آن وکالت را قبول کند.
این متن فقط همین منع را بیان میکند و دربارهٔ مجازات یا پیامد دیگری برای وکیل چیزی نگفته است.