این ماده یک مادهٔ کوتاه و از نوع «اعلام نسخ» است، نه یک قاعدهٔ عملی. متن میگوید که چیزی به استناد ماده ۲۲ «لایحه قانونی استقلال کانون وکلاء» مصوب ۱۳۳۳ و ماده ۳۹ آییننامهٔ همان قانون مصوب ۱۳۳۴، «منسوخه است»؛ یعنی از میان رفته و دیگر قابل استناد نیست.
نکتهٔ مهم این است که خودِ این متن مشخص نمیکند چه چیزی منسوخ شده است؛ عبارت «منسوخه است» بدون ذکر نام یا شمارهٔ آن موضوع آمده و از همین متن نمیتوان فهمید که سخن از نسخ یک ماده، یک بند یا یک مقررهٔ دیگر است. این ابهام را باید صادقانه پذیرفت و از خود متن چیزی بیش از این نمیتوان برداشت کرد.
همچنین این ماده فقط به دو مقررهٔ دیگر ارجاع داده است و محتوای آن دو (ماده ۲۲ لایحهٔ استقلال کانون وکلاء و ماده ۳۹ آییننامهٔ آن) در این متن نیامده؛ بنابراین دربارهٔ آنچه در آنها گفته شده نمیتوان از این متن چیزی استنباط کرد.