این ماده یک حکم مستقل دربارهٔ وظایف یا حقوق وکلا بیان نمیکند؛ بلکه تنها میگوید ماده ۱۳ «منسوخه است» و در همین جمله به سه سند دیگر ارجاع میدهد: ماده ۶ لایحه قانونی استقلال کانون وکلاء مصوب ۱۳۳۳، مواد ۳۴ آییننامه قانون مزبور مصوب ۱۳۳۴، و ماده ۱ قانون کیفیت اخذ پروانه وکالت دادگستری مصوب ۱۳۷۶/۰۱/۱۷.
اینکه چرا با توجه به آن سه سند گفته شده این ماده منسوخ است، در همین متن توضیح داده نشده و محتوای آن اسناد هم در اینجا نیامده است؛ متن فقط به آنها ارجاع داده است. بنابراین از این متن بهتنهایی نمیتوان فهمید آن اسناد چه میگویند یا چه شرط و حکمی دارند.
به بیان ساده، این ماده یک «اعلام نسخ» است، نه یک قاعدهٔ تازه. هرگونه داوری دربارهٔ اینکه این وضعیت امروز چگونه است، از این متن بیرون میآید و در اینجا فقط همان چیزی که نوشته شده بازگو میشود.