این ماده دربارهٔ حالتی است که شخصی در دادگاه ادعا میکند توانایی مالی پرداخت بدهیاش را ندارد (به این ادعا «اعسار» میگویند) و دادگاه این ادعا را نمیپذیرد و آن را رد میکند.
در چنین حالتی، دادگاه در همان رأیی که ادعای اعسار را رد میکند، اگر طرف مقابلِ آن پرونده درخواست کرده باشد، همان شخصی که ادعای اعسار کرده را به پرداخت خساراتی محکوم میکند که از این ادعا به طرف مقابل وارد شده است.
نکته مهم این است که این محکومیت به پرداخت خسارت، مشروط به درخواست طرف مقابل است؛ یعنی دادگاه بهخودیخود آن را تعیین نمیکند مگر اینکه آن طرف تقاضا کرده باشد. این متن به تبصرهای اشاره نکرده است.