این ماده دربارهٔ کسی است که دادگاه تشخیص داده نمیتواند بدهیاش را یکجا بپردازد (به این وضعیت «اعسار» میگویند؛ یعنی ناتوانی مالی از پرداخت). اگر معلوم شود این فرد میتواند کمکم و قسطی پرداخت کند، دادگاه همراه با حکم اعسار، یا مهلت مناسبی برای پرداخت میدهد یا حکم میدهد که بدهی قسطبندی شود. در تعیین مقدار قسطها باید درآمد فرد و هزینههای ضروری زندگیاش در نظر گرفته شود و قسطها طوری باشد که او واقعاً توان پرداختشان را داشته باشد.
تبصره ۱ میگوید قسطی شدن بدهی یا مهلت گرفتن، مانع این نیست که طلبکار بتواند باقیماندهٔ طلبش را از اموال یا مطالباتی که بعداً به دست محکومعلیه (بدهکار) میرسد بگیرد. تبصره ۲ میگوید هم طلبکار و هم بدهکار میتوانند با تقدیم دادخواست از دادگاه بخواهند مقدار قسطها را تغییر دهد (تعدیل کند)؛ دادگاه با توجه به نرخ تورم اعلامشده از سوی مراجع رسمی قانونی کشور یا تغییر وضعیت زندگی و درآمد بدهکار، مقدار قسطها را تغییر میدهد.
نکته: متن دربارهٔ پول یا درصد مشخصی حرف نمیزند و مقدار مهلت و مبلغ قسط را به تشخیص دادگاه واگذار کرده است.