این ماده دربارهٔ کارهایی مثل هبه (بخشیدن مال به دیگری)، صلح (توافق برای حل اختلاف یا انتقال مال) و تعهد به نفع شخص ثالث (تعهد کردن به سود فردی غیر از طرفهای قرارداد) و موارد مشابه آن است.
بر اساس این متن، اگر ثابت شود هدف کسی که مال را میبخشد، یا مصالح، یا متعهد و مانند آنها، دادن رشوه بوده یا با هم تبانی کردهاند تا ثروتهای عمومی و دولتی از بین برود و حیف و میل شود، یا هدفشان تقلب نسبت به قانون بوده است، آن اموالی که از این کارها به دست آمده «نامشروع» شمرده میشود.
نکتهٔ مهم این است که شرط اعمال این حکم، «اثبات» این هدف و انگیزه است؛ یعنی صرف انجام یک هبه یا صلح کافی نیست. متن این ماده به مادهٔ دیگری ارجاع نداده و در آن هم مشخص نشده که این اثبات باید در چه مرحله یا با چه دلایلی انجام شود.